Anna Bijns Prijs is een literaire onderscheidingWinnares van de Anna Bijns prijsDe genomineerden voor de Anna Bijns PrijsDe JuryDebatHet bestuur van de Anna Bijns StichtingPersberichten Het archief van de Anna Bijns StichtingContact met de Anna Bijns Stichting
subnavigatie
Meer archiefmateriaal archiefmateriaal 1999archiefmateriaal 1997archiefmateriaal 1995archiefmateriaal 1993archiefmateriaal 1991archiefmateriaal 1989archiefmateriaal 1987archiefmateriaal 1985het bestuur van 1989de jury van 1989juryrapportde winnares van 1989
Inez van Dullemen  winnares van de Anna Bijns Prijs 1989

Inez van Dullemen winnaar Anna Bijns Prijs 1989

Inez van Dullemen werd in 1925 geboren en debuteerde in 1948 met de novelle Ontmoeting met de andere. Ze schreef romans, novellen, reisverslagen en toneelstukken. Haar meest recente roman is Maria Sybilla, in 2001 uitgegeven bij De Bezige Bij.

Uit het juryrapport: Haar werk wordt gekenmerkt door zorgvuldigheid. Het proza dat zij schrijft is zeker in haar latere werk eerder geserreerd dan bloemrijk, maar haar vaak originele woordkeus en de ritmiek en cadans van haar zinnen maken haar taal op een onnadrukkelijke manier meeslepend. (...) Het gaat er Inez van Dullemen om mensen en omstandigheden te observeren en te registreren door zelf uitdrukkelijk als betrokkene aanwezig te zijn in haar teksten. (...) Voor het oeuvre van Van Dullemen, waarin de ontmoeting met en het raadsel van de ander centraal staan, zijn twee factoren van grote invloed: ten eerste de generatie waartoe zij behoort en ten tweede het feit dat zij een vrouw is.

Uit Maria Sybilla:

Mama zal gehuild hebben. Osjallo niet. Het is natuurlijk onmannelijk om tranen te vergieten. Wanneer ik aan die beiden denk, is het alsof ik rondtast in schimmige wolken die van gedaante wisselen al naargelang mijn gevoelens van wanhoop, heimwee of woede. Woede ook wanneer ik me indenk dat mijn geliefden gewoon in mijn geboortedorp zijn blijven voortleven alsof er niets is gebeurd. Dan weer stel ik me voor hoe mijn moeder bij volle maan naar de hut in het bos is gegaan om plengoffers te brengen aan Odudua, de aardegodin, om haar bescherming af te roepen over mijn leven. Als kind mocht ik vaak met haar mee wanneer zij daarheen ging om een offer te brengen in verband met een gestroven familielid of met een ophanden zijnde bevalling. Zij brandde dan reukhout en goot palmwijn over de aarde uit. Ik vond het heerlijk en tegelijk beangstigend om daar samen met haar te zijn.