Marie Kessels winnaar Anna Bijns Prijs 2001

Marie Kessels werd in 1954 geboren en debuteerde in 1991 met de roman Boa. In 2002 verscheen haar roman Het nietigste, in 2005 volgde Niet vevloekt, allen uitgegeven door de Bezige Bij. De uitreiking vond plaats in het Letterkundig Museum te Den Haag op 24 januari 2002.

Uit het juryrapport:

Voor de personages in het werk van Marie Kessels is heel de wereld verbazingwekkend en fascinerend, van het grootste oppervlak tot het kleinste atoom, zo fascinerend dat de obsessie nooit veraf is. Hij is beperkt tot een paar zaken: een paar vierkante meters omgeving (...) en twee of drie andere personages. Omdat niets vanzelfsprekend is, is dat al genoeg. In haar boeken doet Marie Kessels ons verslag van de waarnemingen van haar hoofdpersonen. Al die waarnemingen zijn terug te voeren op een drang. De personages zien overal om zich heen het koken, het woeden en het wriemelen van de wereld. (...) Beweging, de eindeloze processen van samenklonteren en scheiden, de strijd tussen vorm en vormeloosheid, of het nu atomen betreft of worstenbroodjes of geliefden, dat voelt Marie Kessels met al haar kunstenaarsporiën. (...) Volstrekt eigen zijn haar boeken, onmiskenbaar en onnavolgbaar.

Uit Het nietigste:

Niemand heeft nog belangstelling voor het bewaken van zijn eigen ruimte, laat staan dat hij die ruimte met hand en tand verdedigt. We zijn met ons allen meegesleurd in een draaikolk, waar privacy niets betekent, zodat ook de gedachte dat je andermans privacy kunt schenden niet meer begrepen wordt. Ik merk het zelf als ik bij elke ontmoeting, tot het vluchtigste contact aan toe, uit alle macht probeer de juiste afstand te bepalen tussen de ander en mij: ik schaam me voor mijn pogingen als voor de overtreding van een wet, een noodwet misschien, een regel of maatregel die voor alle mensen en dus ook voor mij geld. Al weet ik nog zo goed hoeveel op ieder ogenblik afhangt van het vaststellen van de juiste verhouding tussen afstand en nabijheid, toch schaam ik me diep voor de koppigheid waarmee ik blijf vasthouden aan iets dat hoe lang geleden?- taboe is verklaard.